نگرانم ، نگران

نگرانم ، نگران

نگران نفسی که فرومانده به جا

نگران قلمی، که ز بی‌ قدرتی‌ دستانم ، خشک شده، پر ز کلام

نگران فوران افکار ، که به دیوار اصابت بکند ،

در درونم خبریست، زلزله‌ای ، چیزی شاید ، اما ، راه آن مسدود است

خاطراتم خواهد مرد و آینده ز من ،،، بی‌ خبر خواهد ماند

پیش از این, نان صبحانه من گفتن بود،

صبح با شعر شروع می‌کردم، شام با قصه به خواب میرفتم

نان امروز من اما قلمی بشکسته، سخنی ناگفته و کمی‌ مرفین است

خوب یادم هست ، مادر میگفت،.. بنویس،

هر چه احساس درونت هست ، تصویر بکن،

بنویس

کلمات احساسات،

نه، نه راه خروجی نیست انگار اینبار

و چه حیف، و چه دیر ،

و چه خوش ناباور، به همه می‌نگرم

من کتابی‌ دارم ، که کتاب جادوست،

به زبانی ساده

نه حسابی‌ و نه جبری در کار،

نه زبانی پربار،

نه حدیثی ساده،

میدانی..؟ میتوانی‌ دستهایم باشی‌؟ یک مدت

طاقت حسّ درونم سخت فرسایندست،

میتوانی‌ چند روز، چند ساعت شاید، قلمی باشی‌ از سنگ و گوشی از شاخ، ؟

و تمامن احساس؟

میتوانی‌ چند روز آینهٔ من باشی‌،

و زبانم و نگاهم، میتوانی‌ چند روز من باشی‌؟

وقت تنگ است رفیق ،

ما در این اقیانوس ، جز تفی سربالا،

ما در این گردش بالندهٔ تکراری ، جز ریگی در کفش زمان,

ما در این جوشش ناچار و فروکونبنده ، وقفه‌ای بیش ،، نیستیم،

میتوانی‌ دو سه روز، یا سی‌ روز ، قلم من باشی‌؟

بی‌خیال...، ضبط سوتی دارم در انبار، که مرا ، میفهمد

قدمتش یادم نیست،

اما می‌دانم که مرا در تاریخ، در زمان ، ثبت خواهد کرد،

بی‌خیال

و ببخش که ترا صبح زود، با کلماتی‌ مبهم آزردم،

تو برو، ما هستیم

، تو بمان ، ما رفتیم

اند سو آن ، اند سو آن ، اند سو آن

..........

پرونه/۲۲ فوریه ۴ صبح

خواب

با ماشین روی نقشه میرانم کوه هارا پشت سر میگذارم ارتفاع زمین کمتر میشود، از کوچه‌های باریک و پر در مثل کوچه‌های نیمخن میگذارم از میان شهری با محبّتی مرموز چون وادستنا هم گذر می‌کنم و کوهستانی پر درخت و گمراه کننده چون شیطان کوه ماسوله به خلیجی یخ زده می‌رسم و می‌دانم که به زودی دریا را خواهم دید میگویم، اینجا باید پرواز کرد، بعد از این خلیج یخی ، فرود که آمدیم، کشتی بزرگی‌ منتظر است و سفی آنجاست ، همه هستند، همه به جز من چه نقشهٔ آشنایی، این خواب را همیشه از بچگی دیده ام، من رانندهٔ این ماشین نیستم اما راه، راه من است می‌دانم پرواز می‌کنیم و فرود میایم، مکانی پر از دریا و دریاچه، امروز گفتم، اینجا فنلاند است، یا ایران، اما هرکجا هست، زمینی‌ آزاد است، از خواب میپرم، بهتر است آماده باشم، کشتی منتظر است بال و پری هم اگر در کار نیست ، فکری همیشه هست که پرواز می‌کند، باید رفت ، کشتی منتظر است

دستهایم

دستهایم، و پستانهایم درد می‌کند، سرشار از نانوشته‌ها خون و زهر، که راه خروجی‌ ندارد و مغزم، از افکار، از داستانهای ناگفته آنچنان سرشار است که همین روزها خواهد پکید باز هم دم سر ما گرم، که پر است، اگر خالی‌ بود، دردی هم نبود، و من حسّ نمیکردم که کی‌ مرده‌ام و کی‌ زنده