سخنی برازندهٔ هلوین
چند وقتیه که به یک جفت کلمه خیلی‌ حساس شدم، البته نا به خود این کلمات ، که به گویندگنش. روحش شاد... اگر کسی‌ به خدا و قیامت و عذاب اخرت ، روح و این جور چیزها عقیده داشته باشه که واقعا روح مرده گانشون شاد . چون هیچ کس نمیخواد که با ارواح عصبانی‌ درگیر و در تماس باشه ، پس همون بهتر که برای این رفتگان آرزوی روحی‌ شاد کرد. اما اگر کسی‌ که به خدا و روح عقیده نداره، چرا میگه روحش شاد؟ البته میدونم که عدهٔ زیادی ناخود آگاه این جمله رو میگن، اما نباید انتظار داشت که آگاهان ، کسانی‌ که ادعای آگاهی‌ میکنند، حرفهای نا آگاهانه نزنند؟. دوران زندگان شاد و یاد رفتگان شادی آور باد